banner_blog.jpg

De lat op harthoogte
Door: Yvonne Brekelmans | 19 februari 2019

  Sinds een tijdje zit ik op yogales. Leek me heerlijk om te ontspannen in de hectiek van alledag. Vreselijk vond ik de eerste les. Waarom?
  Omdat ik een enorm stijve plank ben en daar dus heerlijk mee geconfronteerd wordt.

  Terwijl iedereen (in mijn ogen) met gemak vanuit buikligging de knieën buigt en achterwaarts de enkels vastpakt voor de ‘boog’, dacht ik
  alleen maar: “Hoezo mijn enkels pakken, daar kan ik niet bij, dat lukt niet. Wat erg, ik ben hier te stijf en te oud voor, … help.”

  En echt, dat heb ik dan niet alleen bij de boog, maar bij heel veel yogaposities. En dat heb ik nog steeds, ook nu nog na maanden les.  
  Gelukkig hebben we een hele fijne docente die vooral aanstuurt op doen wat je kunt, mild zijn voor jezelf en doorademen.

Lees meer

"Zal ik je voorlezen?” vraag ik aan mijn stiefdochter
Door: Yvonne Brekelmans | 15 januari 2019

Zal ik je voorlezen  We zitten aan de keukentafel wat te kletsen, Esmee en ik. Zij met haar ontbijtje (alhoewel het bijna lunchtijd is) 
  en ik met mijn tweede kop koffie. Ik pak het boekje dat voor me ligt op en blader wat door de tekeningen en gedichten.

  “Is dat voor in de praktijk?” vraagt ze. Ja, het is een bundel vol mooie gedichten over afscheid en verlies, voor jong en oud.
  Ik heb het pas gekocht omdat ik net de opleiding  ‘Massagetherapie bij rouw en verlies’ heb afgesloten. Een mooi cadeau
  aan mezelf, en voor in mijn praktijk. 

  Willekeurig sla ik een bladzijde open. “Zal ik je voorlezen?” vraag ik. “Dit gedicht is geschreven voor Caroline,
  14 jaar die denkt dat sterk zijn betekent dat je alles alleen moet oplossen.  

Lees meer

Tosti
Door: Yvonne Brekelmans | 15 januari 2019

TOSTI  Heerlijk najaarsweer, dus Jos en ik hebben een eindje gefietst. Als we aan willen schuiven bij een leeg tafeltje op 
  het terras zien we onze oude buurvrouw zitten. Zeker twee of drie jaar geleden dat we haar gesproken hebben. 
  We hebben amper een jaar naast elkaar gewoond. 

  Indertijd kwam ik net in Berkel-Enschot wonen en zij gaf me zo’n warm en welkom gevoel in mijn nieuwe woonplaats.
  Helaas kreeg haar man Parkinson en werd het huis en de tuin te groot. Twee jaar geleden is hij overleden.

  “Hoe is het met je, en met je praktijk”, vraag ze me. Heel goed, zeg ik trots, druk met cliënten,
  met trainingen geven en vrijwilligerswerk.

Lees meer